UNIT 2.1 PERLUASAN KUASA ASING

Hasil pembelajaran-Membincangkan faktor dan cara perluasan kuasa asing di Indonesia dan Myanmar pada abad ke-19 (1800-1899)

1.Pengertian /konsep perluasan kuasa asing.

Perluasan kuasa asing merupakan aktiviti memperluaskan autoriti sesebuah negara menerusi perolehan tanah jajahan atau melalui aktiviti penaklukan.

a.Faktor perluasan kuasa asing.

1.Perlumbaan kuasa-kuasa asing untuk mendapatkan tanah jajahan.

2.Ketenteraan dan teknologi persenjataan.

3.Revolusi perindustrian di Eropah.

4.Sumber bahan mentah yang banyak di Asia Tenggara.

5.Mencari negara pasaran.

6.Menyebarkan agama.

7.Pembukaan Terusan Suez

8.Beban orang putih.

b.Cara perluasan kuasa asing.

1.Melalui perjanjian seperti Perjanjian Yandabo di Myanmar.

2.Melalui peperangan dan penaklukan.

Contoh Perang Jawa di Indonesia.

Perang British-Burma I,II,III.[1]

---

[1]“Perluasan Kuasa Asing”,dalam  Modul Pengajaran dan Pembelajaran STPM Sejarah Penggal 3, , (Putrajaya: Kementerian Pendidikan Malaysia,2013) 120.     

Sistem ekonomi tradisional dan ekonomi komersial di Indonesia pada abad ke-19.

Oleh-AHMAD BIN YAAKOB

Hasil Pembelajaran-Menjelaskan ciri-ciri ekonomi tradisional dan ekonomi komersial di Indonesia pada abad ke-19.

1.a.Ciri-ciri ekonomi tradisional di Indonesia

1.Pertanian secara sara diri untuk keperluan keluarga.

2.Penggunaan teknologi pertanian secara tradisional.

3.Tanah dikuasai oleh tuan tanah.

4.Kawasan penanaman yang terhad  dan menggunakan buruh keluarga.

5.Penggunaan modal yang kecil dan terhad.

6.Aktiviti ekonomi tradisional seperti pertanian tradisional, ternakan, perikanan, memburu binatang, mencari hasil hutan, kraftangandan sistem barter.

Ekonomi Sara Diri

Pertanian

Kegiatan ekonomi yang utama di Indonesia ialah penanaman padi. Padi ditanam di sepanjang dataran pantai lanar, Iembah, lembangan, dan lereng gunung berapi yang diteres.Penanaman padi sawah diusahakan secara giat di Pulau Jawa dan Madura kerana kesuburan tanah dan terdapat sistem pengairan. Padi sawah dituai pada bulan April setiap tahun dengan menggunakan kaedah primitif.

Selain penanaman padi sawah, padi huma atau padi bukit juga ditanam oleh masyarakat peribumi Indonesia. Padi ini ditanam di kawasan Timur Jawa yang lebih kering dan di lereng bukit yang tinggi.Kaedah penanaman padi bukit ialah sesuatu yang primitif, iaitu tebang dan bakar. Sebelum musim hujan, petani akan membakar kawasan hutan. Pembakaran hutan akan dilakukan sebanyak tiga kali untuk memastikan kesuburan tanah. Penanaman padi bukit hanya akan berlaku selama dua hingga tiga tahun di atas kawasan yang sama. Selepas itu, petani akan berpindah ke tempat lain dan melakukan kaedah yang sama.

Selain tanaman padi huma, tanaman lain seperti ubi kayu dan tanaman berasaskan ubi juga ditanam untuk menambahkan hasil keluaran makanan. Jagung juga penting sebagai bahan makanan dalam ekonomi sara diri Jagung ditanam di Madura, Jawa Timur, dan Sumatera. Tanaman ini diperkenalkan oleh Portugis pada abad yang ke-16.

       Masyarakat Indonesia juga menanam tebu dan kelapa. Tebu ditanam di wilayah Cheribon, dataran Pantai utara, bahagian Tengah Jawa, Jogjakarta  dan Surakarta.

Kelapa terdapat di seluruh pelosok Indonesia. Kelapa hidup subur di kawasan yang mempunyai suhu tinggi, hujan lebat, dan tanah yang berlumpur.Masyarakat peribumi Indonesia menanam rempah ratus seperti bunga cengkih, buah pala, dan kayu cendana. Bunga cengkih banyak ditanam di pulau-pulau Maluku, buah pala di Pulau Bonda, dan kayu cendana di Pulau Timur.

 Perusahaan

Perusahaan batik diusahakan oleh masyarakat peribumi Indonesia. Perusahaan batik dijalankan secara kecil-kecilan di Jawa Tengah. Aktiviti ini dilakukan sebelum musim menuai padi dan musim memungut hasil tanaman.

      Masyarakat Jawa menghasilkan corak batik yang mempunyai unsur alam seperti burung, kupu-kupu, buah-buahan dan sebagainya. Seni melukis corak batik ini diturunkan daripada satu generasi kepada generasi yang lain. Biasanya, kemahiran membuat batik akan diajar oleh ibu kepada anak perempuan mereka.[1]

b.Ciri-ciri ekonomi komersial di Indonesia.

Ekonomi komersial merujuk kepada kegiatan ekonomi yang tidak hanya terhad kepada memenuhi keperluan hidup sahaja. Akan tetapi ia merupakan kegiatan ekonomi yang dijalankan secara besar-besaran sehingga menjadi asas kepada pertukaran dan penjualan barangan.[2]

Menanam tanaman ekspot.

Kedatangan penjajah Belanda telah membawa kemerosotan ekonomi tradisional kerana Belanda mengutamakan tanaman ekspot. Pada tahun 1830-180 Gabenor Jeneral Belanda, Baron Van Den Bocsh memperkenalkan Sistem Tanaman Paksa. Pada peringkat awal tanaman jualan bertumpu kepada tebu dan nila.Kemudian diperluaskan kepada tanaman kopi, tembakau, teh, pencelup, kapas,rempah dan kulit kayu manis. Sistem Tanaman Paksa telah memberi keuntungan yang lumayan kepada kerajaan Belanda.

Pengenalan sistem ekonomi wang.

Pengenalan sistem ekonomi komersial di Indonesia telah membawa kepada wujudnya sistem ekonomi wang. Perkembangan industri gula bukan hanya melibatkan masyarakat tempatan Pulau Jawa sahaja, malah telah membawa masuk ramai tenaga buruh dari pulau-pulau lain di Indonesia.

      Peluasan ekonomi komersial telah menarik kemasukan pelabur asing dan pemodal swasta ke Indonesia agi membuka ladang-ladang bagi menanam tanaman ekspot. Golongan petani dan buruh-buruh ladang mula dibayar upah dalam bentuk wang oleh pengusaha ladang dan kilang milik swasta. Kemudahan kredit turut disediakan dengan tertubuhnya Bank Tunai Desa pada tahun 1904 bagi melindungi peminjam-peminjam wang dan mencegah merekadaripada ke pajak  gadai atau dieksploitasi oleh orang tengah.[3]

Peguasaan  ekonomi oleh Pengusaha Eropah dan China.

Melalui Sistem Tanaman Paksa , kerajaan Belanda memberi hak kepada orang Cina yang bertindak sebagai orang tengah bagi mengutip cukai dan membeli hasil tanaman ekspot daripada petani dengan harga yang telah ditetapkan melalui ‘dasar beli murah, jual mahal’. Orang Cina bertindak menindas petani dengan memberi kemudahan pinjaman wang dengan mengenakan kadar faedah yang tinggi.Pengusaha swasta dari Eropah pula turut menindas petani dengan bekerja di kilang-kilang milik syarikat swasta dengan bayaran gaji yang sangat minimum.[4]  

Perdagangan

Masyarakat peribumi Indonesia juga menjalankan perdagangan secara kecil-kecilan.

Perdagangan ini berlaku antara kawasan pedalaman dengan kawasan pantai di pelabuhan.

Pedagang-pedagang Jawa dan pedagang kecil membawa barangan seperti garam, periuk, belanga, kain, dan rempah ke kawasan pedalaman dan membawa hasil kampung seperti barangan makanan ke pelabuhan. Garam merupakan bahan urus niaga yang agak penting bagi masyarakat peribumi Indonesia yang tinggal di kampung. Pemprosesan garam dilakukan di Pulau Madura dan Pantai Jawa Timur.

Garam dihasilkan melalui sejatan daripada kuali-kuali garam besar yang dibina di sepanjang pantai.Garam ini diperdagangkan oleh saudagar Cina ke kampung di pedalamanIndonesia. Saudagar Cina bertindak sebagai orang tengah dalam perniagaan garam di Indonesia. Perusahaan tradisional seperti membuat alatan rumah, genting, batu bata dan alat-alat dari besi juga merupakan kegiatan ekonomi masyarakat peribumi. Produk yang dihasilkan sama ada melalui tempahan atau petukang akan menjualnya di pasar. Aktiviti perdagangan turut mempengaruhi aktiviti ekonomi lain, iaitu pertanian dan perlombongan.[5]

---

[1] Ong Loo Chen, Pra U Teks STPM Penggal 3, (Bandar Baru Bangi:Penerbitan Pelangi Sdn. Bhd.,2013),299

[2]S.B.Teoh, Norizan Yusoff,Nurul Huda Md Yusop, Sejarah STPM Penggal 3,(Shah Alam: SAP Publication (M) Sdn.Bhd.,2014) ,241.

[3]Ibid,246.

[4]Ibid.

[5]Ong Loo Chen, Pra U Teks STPM Penggal 3, (Bandar Baru Bangi:Penerbitan Pelangi Sdn. Bhd.,2015),298. 

Unit 1.3 Sistem ekonomi tradisional dan ekonomi komersial di Indonesia pada abad ke-19.

Hasil Pembelajaran-Menjelaskan ciri-ciri ekonomi tradisional dan ekonomi komersial di Indonesia pada abad ke-19.

1.a.Ciri-ciri ekonomi tradisional di Indonesia

1.Pertanian secara sara diri untuk keperluan keluarga.

2.Penggunaan teknologi pertanian secara tradisional.

3.Tanah dikuasai oleh tuan tanah.

4.Kawasan penanaman yang terhad  dan menggunakan buruh keluarga.

5.Penggunaan modal yang kecil dan terhad.

6.Aktiviti ekonomi tradisional seperti pertanian tradisional, ternakan, perikanan, memburu binatang, mencari hasil hutan, kraftangandan sistem barter.

b.Ciri-ciri ekonomi komersial di Indonesia.

1.Kegiatan pertanian dijalankan secara besar-besaran. Biasanya diuruskan oleh penjajah.

2.Sistem pelaburan menggunakan modal yang banyak.

3.Menanam tanaman ekspot.

4.Pengenalan sistem ekonomi wang.

5.Penggunaan buruh yang ramai.

6.Pengenalan ekonomi pasaran bebas.

7.Peguasaan  ekonomi oleh Pengusaha Eropah dan China.[1]

---

[1] “Sistem ekonomi”, dalam Modul Pengajaran dan Pembelajaran STPM Sejarah Penggal 3, , (Putrajaya: Kementerian Pendidikan Malaysia,2013) 117. 

1.2.2 Konsep dan Susun lapis Masyarakat Indonesia

OLEH-AHMAD BIN YAAKOB

Hasil pembelajaran :menjelaskan konsep dan susun lapis masyarakat di Indonesia pada abad ke-19.
KONSEP SISTEM SOSIAL DI INDONESIA
Negara Indonesia mengamalkan sistem sosial yang bercorak tradisional berasaskan sistem feudal. Sistem sosial terdiri daripada golongan pemerintah dan golongan yang diperintah.

Susun lapis masyarakat di Indonesia.

1.Sultan/Raja

2.Kerabat Diraja.

3.Pembesar/Uleebalang/ Golongan Bangsawan/ Ulamak

4.Rakyat.[1]

       Sebelum kedatangan Belanda, Indonesia terdiri daripada beberapa buah kerajaan yang berasingan seperti kerajaan Mataram dan kerajaan Bantam di Jawa.Masyarakat di kerajaan-kerajaan tersebut mempunyai susun lapis tersendiri tetapi secara keseluruhannya terdapat hierarki atau susun lapis berbentuk piramid.

       Di Jawa Tengah, terdapat dua golongan, iaitu golongan pemerintah dan golongan diperintah. Lapisan teratas terdiri daripada kerabat diraja dan golongan bangsawan. Golongan diperintah menduduki lapisan bawah yang terdiri daripada rakyat biasa, iaitu petani, pekerja, pedagang, dan hamba.

       Raja dan kerabatnya mentadbir kawasan yang selalunya terdiri daripada kumpulan etnik mereka sendiri. Kerabat diraja membantu raja dalam pentadbiran di peringkat pusat dan mendiami kawasan ibu kota. Selain menjalankan tugas pentadbiran, mereka juga melaksanakan upacara keagamaan dan ritual di wilayah atau kerajaan mereka. Golongan pemerintah ini menguasai tanah dan perdagangan maritim. Raja dipandang sebagai pusat kosmos.

       Terdapat juga raja dan kerabat diraja yang memerintah negeri yang terdiri daripada beberapa kumpulan etnik, contohnya Jawa, Sumatera dan Kalimantan. Di kawasan Jawa, Sunda, Sulawesi Selatan, Maluku, dan Kalimantan, susun lapis masyarakat peribumi agak jelas.Golongan pemerintah dapat mengumpul harta dan menghantar anak-anak mereka ke sekolah.

       Di Jawa, raja, kerabat diraja, dan golongan bangsawan agak terasing daripada masyarakat disebabkan pengaruh agama dan tradisi. Golongan keturunan diraja dibahagikan mengikut darjat keturunan yang masingmasing mempunyai status dan prestij sendiri dalam masyarakat.Dalam masyarakat, status Priyayi dianggap lebih tinggi dan dihormati daripada status golongan lain. Priyayi merupakan golongan berkedudukan di Jawa seperti pegawai tinggi dalam kerajaan.

       Rakyat yang kebanyakannya petani membayar cukai dan amat setia kepada golongan pemerintah. Petani merupakan majoriti daripada masyarakat dan menjadi tunjang kegiatan ekonomi bagi seluruh kawasan. Indonesia merupakan sebuah negara agraria, maka kegiatan pertanian adalah lebih penting berbanding bidang lain.

       Hamba menduduki lapisan paling bawah. Kehidupan mereka bergantung kepada tuan mereka. Golongan ini biasanya dibebani dengan hutang-piutang.Di Jawa, lapisan masyarakatnya dipisahkan mengikut tahap bahasa yang berbeza, gelaran, dan peraturan perkahwinan.Pada akhir abad ke-19, susun lapis masyarakat di fawa agak kompleks apabila muncul satu golongan pegawai kerajaan dan profesional kesan daripada perkembangan pendidikan. Terdapat keperluan untuk melatih rakyatnya bagi memenuhi bidang perkhidmatan dalam kerajaan dan bidang perdagangan.

Kesimpulan

      Masyarakat peribumi di  Indonesia terpengaruh dengan unsur agama dan kepercayaan. Keadaaan tersebut menyebabkan mereka terlalu mentaati raja lmaharaja mereka.Selepas penjajahan Barat, susun lapis masyarakat  Indonesia mula melalui perubahan. Kedudukan dan kuasa tradisi golongan Bupati (Indonesia) dan Mandarin (Vietnam) merosot kerana mereka digantikan oleh pegawai Eropah atau golongan yang berpendidikan Barat.

---

[1]“Sistem Sosial”, Modul Pengajaran dan Pembelajaran STPM Sejarah Penggal 3, , (Putrajaya: Kementerian Pendidikan Malaysia,2013) 116 .    

ANALISA SOALAN SEJARAH STPM P3 BAHAGIAN B 2013-2014

OLEH-AHMAD BIN YAAKOB.

SOALAN STPM P3 TAHUN 2013

BAHAGIAN B (SEJARAH ASIA TENGGARA)

4.Bincangkan ciri-ciri ekonomi tradisional di Vietnam sebelum berlakunya perluasan kuasa Perancis [20]                                                                                                                                 5.Analisis faktor-faktor yang mempengaruhi kemunculan kesedaran nasionalisme di Indonesia pada abadke19. [20]            

6.Nilaikan dasar luar Filipina dari tahun 1945 hingga 1963. [20]

SOALAN SEJARAH ULANGAN STPM P3 2013U

4.Bincangkan peranan raja dalam sistem pemerintahan beraja yang diamalkan di Thailand pada abad ke-19.

5.Bincangkan perkembangan dasar pendidikan Belanda di Indonesia pada abad ke-19.

6.Hiraikan bentuk pemerintahan system republik di Filipina pada abad ke-20

SOALAN SEJARAH STPM PENGGAL 3/2014

Bahagian B: Sejarah Asia Tenggara

4.      Bincangkan struktur sosial masyarakat di Vietnam sebelum campur tangan Barat.

5.      “Penjajahan Belanda di Indonesia pada abad ke-19 telah mengakibatkan transformasi ekonomi berlaku di negara itu.” Bincangkan pernyataan tersebut.

6.   Nilaikan sumbangan Phibun Songkram terhadap perkembangan nasionalisme di Thailand dari tahun 1938 hingga tahun 1944.

SOALAN SEJARAH STPM ULANGAN PENGGAL 3/2014

Bahagian B: Sejarah Asia Tenggara

4.      Jelaskan sistem pembesar di Thailand sebelum kedatangan kuasa Barat.

5. “Pendudukan Jepun dari tahun 1941 sehingga tahun 1945 di Indonesia telah mempengaruhi perkembangan gerakan nasionalisme di Indonesia.” Jelaskan.

6.   Bincangkan penglibatan Filipina dalam organisasi antarabangsa selepas Perang Dunia Kedua

Institusi Pembesar di Vietnam

oleh- AHMAD BIN YAAKOB

HPMemerihalkan konsep, hierarki dan peranan pembesar di Vietnam

Pembesar

Sistem pembesar di vietnam  diwujudkan untuk membantu  maharaja dalam meraksanakan tugas dan melicinkan pentadbiran. Pembesar memainkan peranan penting daram sistem politik  Vietnam. Mereka menduduki lapisan kedua dalam struktur sosial masyarakat iaitu selepas maharaja sebagai golongan pemerintah.

maharaja mengagihkan tugasnya kepada golongan pembesar di peringkat pusat, daerah, dan kampung.Ini tidak bermakna bahawa kuasa mutlak maharaja terjejas. Maharaja masih memegang kuasa mutlak dan segala keputusan dari aspek pentadbiran, sosial, dan ekonomi dalam tangan maharaja.

       Pembesar di pelbagai peringkaf mempunyai tanggungjawab tertentu dari segi politik, ekonomi, dan sosial.

Vietnam pada abad ke-19 di bawah Maharaja Gia Long merupakan sebuah kerajaan pusat. Segala urusan pentadbiran kerajaan berpusat di Hue.  Vietnam tidak mempunyai pembesar yang  terdiri daripada golongan bangsawan. Kedudukan dan kuasa  golongan bangsawan sebagai pembesar di peringkat pusat, daerah, mahupun di kampung telah dihapuskan oleh Maharaja Gia Long.

       Kedudukan dan kuasa pembesar vietnam terletak pada golongan Mandarin (Quan) yang merupakan golongan sarjana yarg berpendidik Confucius. Golongan ini mempunyai kedudukan istimewa dalam pentadbiran kerajaan. Golongan Mandarin mengetuai setiap birokrasi dalam kerajaan vietnam. Golongan Mandarin ini dipengaruhi oreh sistem pentadbiran Tanah Besar China.

       Di vietnam, setiap lapisan masyarakat berpeluang menjadi Mandarin (Quan)dengan syarat mereka mendapat pendidiian tinggi berasaskan pendidikan  confucius. Mereka akan dipilih meralui peperiksaan dalam bidang bahasa dan kesusasteraan china. Mereka jua perlu Mendapat sokongan daripada seorang Mandarin.Quan dibahagikan berdasarkan peringkat atau greduan yang mempunyai taraf yang paling tinggi ialah Quan Awam. Taraf Quan Awam lebih tinggi daripada taraf Quan Tentera. Quan Awam perlu mengetuai tentera atau membuat keputusan yang berkaitan dengan ketenteraan di peringkat daerah walaupun mereka tidak pernah mendapat apa-apa latihan ketenteraan.

       Pentadbiran pusat yang terletak di Hue bertanggungiawab kepada pentadbiran negara, pelaksanaan undang-undang, dan sistem pendidikan. Dalam hal ini, pentadbiran pusat dibantu oleh enam Kementerian (Quan), iaitu:

(a) Kewangan.

(b) Peperangan.

(c) Kehakiman.

(d) Istiadat (Upacara) yang bertanggungjawab terhadap pendidikan dan perhubungan luar serta takurim bulan.

(e) Perkhidmatan awam yang bertanggungjawab menentukan pelantikan, tugas, kenaikan, dan penurunan pangkat.

(f) Kerja raya yang bertanggungjawab terhadap pembangunan tali air seperti di Lembah Sungai Merah di Tongking.

       Dasar kerajaan ditetapkan oleh Majlis Sulit (co-mat-vien) yarrg dipengerusikan oleh Maharaja. Majlis Sulit ini dianggotai oleh empat orang Menteri Kanan yang bertindak sebagai Ketua Jabatan dan beberapa orang pegawai istana. Majlis bertanggungjawab meluluskan atau memberikan pandangan kepada Maharaja dalam hal ehwal pentadbiran negara dan membantu menyelesaikan perkara yang tidak dapat diselesaikan di peringkat Kementerian (Quan).

       Pembesar di peringkat daerah menjalankan tugas seperti mengutip cukai,menguruskan hal kehakiman, merekrut dan melatih anggota tentera, serta menjalankan upacara keagamaan dan adat istiadat.Dalam sistem pemerintahan Vietnam, desa atau raan merupakan unit pentadbiran yang paling bawah. Masyarakat desa merupakan suku-suku keluarga dan ketua desa (Iy xuan).Iy xuan mempunyai tanggungjawab moral terhadap ahli masyarakat.

       Pembesar desa menjalankan tugas seperti:

(a) Menyelia projek awam untuk memperbaiki keadaan desa.

(b) Membahagikan tanah dan air untuk pertanian. (c) Membahagikan tanah desa kepada petani.

(d) Menentukan individu yang akan terlibat dalam memenuhi kerahan kerajaan.

Peranan pengaruh luar

Oleh-AHMAD BIN YAAKOB

1.Gerakan Islah Islamiah/ Pemulihan di Timur Tengah.

Gerakan ini dipelopori oleh Syed Jamaluddin al-Afghani dan diteruskan oleh Syeikh Muhammad Abduh. Mereka menggesa kaum muslimin agar berpegang teguh kepada ajaran al-Quran dan Hadis.

      Gerakan pemulihan Islam di Tanah Melayu dipelopori oleh Syeikh Tahir Jalaluddindan Syed Syeikh al-Hadi. Pelajar Melayu bersama Indonesia menerbitkan majalah Seruah Azhar (1925-1928) dan Pilihan Timur (1927-1928). Majalah ini mengecam pihak penjajah di Tanah Melayu dan Indonesia.

2.Gerakan Pan Islamisme.

Memperjuangkan penyatuan dunia Islam di bawah naungan Empayar Turki bagi menentang perluasan kuasa Barat.[1]

3.Gerakan Turki Muda.

Gerakan Turki Muda dipimpin oleh Mustapha Kamal berusaha untuk memodenkan negara Turki. Gerakan ini memberi ilham kepada orang Melayu untuk memajukan diri dalam pelbagai bidang.Gerakan ini merangsang semangat golongan muda di Tanah Melayu untuk memperhebatkan perjuangan mereka.Parti politik pertama ditubuhkan ialah Kesatuan Melayu Muda pada tahun 1938.

4.Perang Rusia-Jepun 1904-1905

Kemenangan Jepun dalam Perang Rusia-Jepun 1904-1905 memberi ilham kepada orang Asia untuk mencabar orang Barat.Ini membuktikan sebuah negara boleh menjadi kuat melalui kemajuan pendidikan dan teknologi.

5.Pengaruh Gerakan Politik di Indonesia.

Ada tiga sebab mengapa perkembangan di Indonesia begitu kuat mempengaruhi gerakan nasionalisme di Tanah Melayu. Pertama Indonesia negara jiran yang paling hampir dan segala peristiwa yang berlaku di negara itu mudah tersebar ke Tanah Melayu. Kedua Indonesia dan Malaysia sedang berusaha membebaskan diri dari belenggu penjajahan Belanda di Indonesia dan British di Tanah Melayu. Ketiga pertalian antara kedua-dua negara dieratkan lagi oleh ikatan serumpun iaitu persamaan dari segi bahasa, budaya, adat dan agama.

      Perkembangan di Indonesia telah menarik perhatian golongan terpelajar di Tanah Melayu terutama di Maktab Perguruan Sultan Idris, Tanjung Malim seperti Ibrahim Yaakob dan Ishak Haji Muhammad yang kemudiannya menubuhkan Kesatuan Melayu Muda, KMM pada tahun 1937.

      Kefahaman mereka tentang perkembangan politik di Indonesia ditambah lagi melalui pembacaan buku-buku  dan majalah yang dibawa masuk daripada negara tersebut.Ia telah menyebabkan kebangkitan kesedaran nasionalisme pada tahap awal di Tanah Melayu lebih banyak dipengaruhi oleh gerakan nasionalis di Indonesia.[2]    

6.Perkembangan di China

Pada tahun 1894, satu gerakan revolusi dimulakan di China oleh Dr Sun Yat Sen. Gerakan ini bertujuan untuk mengasas sebuah Republik yang bercorak revolusi dan menggulingkan kerajaan Manchu. Gerakan revolusioner ini berjaya menarik minat orang Cina di seberang laut hingga mendorong kepada penubuhan beberapa cawangan Teng Meng Hui termasuk di Tanah Melayu dan Singapura.

7.Perkembangan di India

Perjuangan nasionalis di India juga turut memberi dorongan kepada gerakan nasionalisme di Tanah Melayu. Pada tahun 1885, Parti Kongres Kebangsaan India ditubuhkan oleh sekumpulan orang India yang berpendidikan. Parti Kongres pada peringkat awal bersifat sederhana, kemudian berubah menjadi anti-British dan mengambil langkah yang agak keras seperti memulau barangan buatan England. Tindakan golongan nasionalis India ini diikuti oleh nasionalis di Tanah Melayu. Mahatma Ghandi menjadi tokoh yang dikagumi oleh nasionalis di Asia Tenggara. Kepimpinan Ghandi menjadi ilham dan dorongan kepada nasionalis di Tanah Melayu.[3]

---

[1]“Gerakan Nasionalisme”, dalam  Modul Pengajaran dan Pembelajaran STPM Sejarah Penggal 3  

[2]Ruslan Zainuddin dan Abd Sukor Yusuf, AceAhead Teks STPM Sejarah Malaysia dan Asia Tenggara (1800-2000)Penggal ,162..    

[3]Ibid,163.